بنابراین یکی از رسالتهای اصلی رسانهها و مراکز ذیربط پرداختن به چگونگی و چرایی ورود پدران به عرصه تعلیم و تربیت فرزندان است.
پدران زرنگ قبل از پرداختن به تربیت فرزندان به تربیت خود و دفع کاستها و ناراستیهای اخلاقی و رفتاری خود میپردازند.
پدران زرنگ راحتترین راه تربیت را بر میگزینند؛ یعنی احترام و محبت به مادر فرزندان را در اولویت برنامههای تربیتی قرار میدهند.
زرنگترین پدر، پدری نیست که صرفاً به دنبال جمعآوری مال و اموال باشد؛
زرنگترین پدر بهترین ثروت و سرمایه را برای فرزندانش فراهم میسازد؛ تربیت
دینی، پدر زرنگ به خوبی میداند که نباید نوکری کند باید روشها و
مهارتهای معلمی و دوستی را در مورد فرزندان خود اعمال کند.
پدران زرنگ متواضعند و هرگز ادعا نمیکنند که: "دیوانهها به مشاور مراجعه
میکنند " مطالعه و مشاوره را جز اصلیترین پیش نیازهای تربیت فرزندان
میدانند.
پدران زرنگ، به تنهایی یا با دوستان به مسافرت و تفریح و گردش
نمیپردازند؛ با خانواده بودن را از بهترین راهکارهای عملی تربیت فرزندان
میدانند.
پدر زرنگ به خوبی میداند که خودنمایی و فخرفروشی در مورد ثروت، پست و
مقام، مسکن و زیباییهای ظاهری موجب خودنمایی و تظاهر فرزندان به بدحجابی،
نشان دادن زیباییهای بدنی و انتخاب دوست و همسر با تأکید بر ارزشهای مادی
خواهد شد؛ لذا همواره در پی خشکاندن ریشههای خودنمایی بوده و زیبایی
اندیشه و معنویت را به زیبایی اندام و مادیت ترجیح میدهد.
پدر زرنگ در تلاش است تا زمینههای ارتباط کلامی بیشتری با اعضای خانواده
به ویژه فرزندان را فراهم سازد؛ شنونده خوب و فعال باشد؛ هرگز از زور و
استبداد برای تربیت استفاده نکند.
متأسفانه کم نیستند پدرانی که در بیرون از منزل با دیگران، همکاران و
همسایهها در مسجد، بازار، کوچه، خیابان و بین خویشاوندان، بذله گو، خوش
مشرب، بسیار فعال و پرانرژی، اما در منزل در تعامل با همسر و فرزندان بسیار
کم حرف و کسل و تنبل هستند؛ در حالی که پدران زرنگ در خلوت و خانه نیز
همانگونهاند که در بیرون.
پدر زرنگ بین فرزندان خود تبعیض قائل نشده و با دختر رفتار ویژهای دارد؛
دخترانی که از طریق پدر مورد مهر و محبت قرار گرفته و با پدر به عنوان غیر
همجنس ارتباط خوبی برقرار میکنند، به ندرت در بیرون از منزل به دنبال
ارتباط با غیر همجنس هستند.
یکی از عادات و آداب ناسالمی که در بین بسیاری از والدین رایج است،
فرافکنی و محکوم کردن دیگران است؛ ناسازگاری و انحرافات و آسیبهای رفتاری
فرزندان خود را محصول عملکرد خود نمیدانند؛ مدرسه، رسانهها و جامعه را
مقصر میدانند؛ اما پدر زرنگ قبل از همه خود را مسئول و مقصر میداند؛ علت
انحراف و بدرفتاری فرزند خود را در داخل منزل جستجو میکند و به طریق علمی
(با مطالعه و مشاوره) در پی حل مشکلات تربیتی فرزندان بر میآید؛ ضمناً همه
مسئولیت را به عهده همسر (مادر فرزندانش) نمیاندازد.